|
|
||
 In reactie op: Ben Vollaard, “Langere celstraffen verklaren daling criminaliteit”, Me Judice, 17 juli 2010. De abstracte analyse onderschrijf ik. En ik denk dat dit soort analyses tevens onderstrepen waarom de economische wetenschap met argusogen wordt bekeken, en in voorkomende gevallen wordt gewantrouwd. Criminaliteit verlagen door mensen langer op te sluiten is een open deur en in mijn beleving een verontrustend soort pragmatisme. Als we het Wetboek van Strafrecht opheffen verdwijnt criminaliteit als sneeuw voor de zon. En toch zit ook daar niemand op te wachten. Allereerst vraag ik mij af of iemand die nog onwetend is over zijn plek in de maatschappij (Rawls’ Veil of Ignorance) wel een dergelijk harde maatregel tegen veelplegers zou wensen. Stel immers voor dat je het zelf bent… Een ander risico van het benutten van deze gesignaleerde potentie zie ik in de resulterende gemakzucht in het preventieve traject. Onder het mom dat iemand het maar lekker uit moet zoeken, en als hij zich niet gedraagt bergen we hem gewoon lang op vind ik niet getuigen van beschaving. Wanneer langere celstraffen gemeengoed worden, kan dat de verantwoordelijkheid jegens elkaar aantasten. Immers als iemand zich niet weet te gedragen lost vadertje staat het met een stevige celstraf wel op. Daardoor is de analyse partieel omdat detentie in vele opzichten niet gratis is. Nergens worden de maatschappelijke kosten van criminaliteit afgewogen tegen de kosten van langere detentie. Er is geen aandacht voor verdere maatschappelijke implicaties zoals moreel risico. En daarbij is het ook nog de vraag hoe de welvaart van deze veelplegers meegewogen wordt. In reactie op: Bernard van Praag, “Maak krekels tot mieren: Herstructureer pensioenen en arbeidsmarkt”, Me Judice, jaargang 3, 1 juli 2010. Interessant artikel om te lezen. Alhoewel inderdaad kwalitatief lijkt de verhandeling mij economisch intuïtief sluitend. Ik denk ook dat het correct is om het omslagstelsel als relatief gunstig te betitelen toen de AOW werd ingesteld. Zouden we bij aanvang een kapitaaldekking hebben gehad (AOW fonds), door zoals bv. hiervoor gesuggereerd het fonds vol te storten met aardgasbaten, dan was er nog meer kapitaal geweest dat een bestemming had moeten vinden. Dat lijkt nu al een probleem, en dat was dan nog groter geweest. In dat opzicht heb ik me ook wel eens de volgende dingen afgevraagd. Bij een vergrijzende bevolking zou het aantal bijdragers aan het AOW fonds afnemen, en had dus uiteindelijk het totale niveau van de portefeuille onder druk kunnen komen staan. Deze vragen zijn zolang de grijze druk toeneemt denk ik ook relevant voor de invoering van een kapitaal gedekte AOW. Idealiter zou kapitaaldekking ingevoerd worden zodra de grijze druk weer afneemt, dan vervallen immers bovengenoemde vragen en is de druk op de ‘transitiegeneratie’ het laagst. Nu de grijze druk tot 2040 eerst nog verdubbelt voordat deze afneemt, kunnen we daar, helaas, waarschijnlijk niet op wachten. Uiteindelijk is mijn voornaamste vraag wat de bestemming zou moeten zijn van alle geld in een kapitaalgedekt AOW fonds. Er is, mede door de vergrijzing, een afnemende behoefte aan additionele investeringen. Vervanging van bestaande economische infrastructuur zal (spoedig?) de regel worden. In hoeverre zullen er dan überhaupt voldoende, verstandige, levensvatbare investeringsmogelijkheden zijn voor een AOW fonds, zonder dat er weer een bubbel ontstaat? jaargang 3, 1 juli 2010.
Op onze voorlaatste dag nemen we de trein naar Bratislava voor een dagtochtje. Het station aldaar is een onduidelijke oude bende en het gesnauw bij de tramhalte belooft weinig goeds. Maar niets is minder waar. Bratislava verrast ons positief. De burcht is leuk om door te wandelen en het historische centrum heeft een gemoedelijke sfeer en komt meer authentiek over dan Praag. Het centrum is niet heel groot, maar het ziet er allemaal mooi uit. Qua sfeer zou ik het vergelijken met Luxemburg. Voor een/twee dagen is Bratislava een prima bestemming en wij hebben ons er mede dankzij het prachtige weer goed vermaakt. De laatste volle dag in Wenen besteden we door eerst een eindje te fietsen met de nagenoeg gratis Citybikes door het Prater park, en een rondje aldaar om het Ernst Happel stadion. Daarna fietsen we naar het noorden van het centrum en zetten we de fiets aan de kant voor de lunch, en zo rollen we eigenlijk de dag door want daarna willen we graag Duitsland – Engeland zien, waarna natuurlijk een lekker hapje eten volgt. Afronden doen we met ijs van de beste ijssalon in Wenen. De dag van morgen brengt de terugreis, en donderdag is het weer werken geblazen. En dat is minder erg na een lekkere vakantie zoals de afgelopen dagen! Foto’s Bratislava: http://picasaweb.google.com/martin.vanelp/Bratislava De treinrit naar Wenen is prima verlopen en dinsdagavond komen we tegen stipt elf uur aan bij onze verblijfplaats in Wenen. Dit is toch wel wat anders, want ondanks dat we evenveel betalen als in Praag hebben we hier in feite een mini-appartement. Eigen douche, apart toilet, keuken en een slaapkamer met twee bedden, uitstekend geregeld door Mark. Toooppp! Op de woensdag gaan we Wenen verkennen. Eerst even ontbijt in de super halen en daarna op pad. Omdat we ten noorden van de Donau zitten steken we het water over richting het centrum. Via de Stephansdom wandelen we richting de universiteit om ons tegoed te doen aan een lekker, en bovendien gratis, bakje Ben & Jerry’s. Snel daarna installeren we ons voor een echte lunch bij een van de vele op studenten gerichte tentjes, Het zomerpaleis van de Habsburgers, Schloss Schönbrunn, bezoeken we op de donderdag. De pracht en praal is groots, en het valt ons ook op dat eigenlijk maar een klein deel van het paleis dagelijks gebruikt werd. Franz Joseph had zijn ontvangst-, werk- en slaapkamers naast elkaar liggen en dat waren niet overdreven grote ruimtes. Hierna banjeren we nog door de tuinen van Schönbrunn om nog wat meer mooie foto’s te maken. Vanaf de Gloriette op het hoogste punt in de tuin hebben we een mooi uitzicht over Wenen. We nemen de metro naar de Naschmarkt om even een snelle hap te eten, en maken dat we nu wel buiten mistijd in de Stephansdom kunnen rondkijken. In de buurt van de universiteit verzekeren we ons er even van dat een pub Nederland integraal uitzendt (de Oostenrijkse NOS, ORF, switcht tussen de wedstrijden). Na een avondhap installeren we ons tegen de wedstrijd in de pub voor een geslaagde pot voetbal en helles bier. De vrijdag ruimen we in voor Paleis Hofburg en het Belvedere. De Hofburg vangt aan met een uitgebreide expositie van het keizerlijke servies. Ergens wel indrukwekkend, en toch blijft servies wat het is: servies. Daarna breken de keizerlijke vertrekken aan, met een zekere nadruk op het hele Sissi gebeuren. Persoonlijk heb ik niet zo veel met Sissi, en dat zal wellicht mede komen omdat ik dé film over haar niet gezien heb. De bottomline is niet veel anders dan in Schönbrunn: Franz Joseph werkte hard, en bracht het grootste gedeelte van zijn tijd door aan zijn bureau met officiële stukken, als ‘hoogste ambtenaar’ van het keizerrijk, en Sissi was continu op reis. Al met al weinig Oostenrijkse historie, en veel over persoonlijke beslommeringen van de laatste Habsburgers. Na de lunch kijken we even kort rond in het hoofdgebouw van de universiteit: een stuk mooier dan Erasmus moet ik zeggen. Hierna wandelen we even rond bij het Belvedere, en in de overtuiging levend dat we wel genoeg pracht en praal gezien hebben, reizen we door naar het kleurrijke en kunstige Hundertwasserhaus. Het is nog niet eens laat dus alle tijd om eens goed voor Brazilië – Portugal te gaan zitten. De dag in de binnenstad zetten we een punt achter met een echte Wiener schnitzel bij Figlmüller, naar verluid hét adres voor dé Wiener schnitzel en met recht want het smaakt uitstekend! Foto’s Wenen: http://picasaweb.google.com/martin.vanelp/Wenen Afgelopen zondag ben ik samen met mijn reisgenoot Mark per vliegtuig voor vakantie vertrokken naar Praag. Na enige omzwervingen in het centrum arriveerden we zonder problemen bij ons hostel op steenworpafstand van het hart van Praag. Eerste minpuntje is wel gelijk dat Hyundai een fan zone midden op het centrale stadsplein heeft neergezet. Leuk om wat voetbalbeelden mee te krijgen, en een tikkeltje minder om de eigenlijke Praagse sfeer aldaar te proeven. We blijven niet lang op de kamer hangen, maar stuiven gelijk weer de straat op om via het Wenclasplein zuidwestwaarts te wandelen, naar het architectonisch opvallende Dancing House. Terug lopen we langs de rivier met een uitstekend uitzicht op de Praagse Burcht aan de overzijde van de rivier. We staan al even kort aan de voet van de beroemde Karelsbrug, en lopen vervolgens weer richting centrum. Na een hapje eten, steakhouse, wandelen we een Engelse pub in om Brazilië – Ivoorkust te kijken. Overigens onmiskenbaar een Engelse pub, want je hoort er geen woord Tsjechisch en weldra dook een of andere dikke Brit in Borat mankini op om door de tent heen te wandelen. Juist… Onze tweede dag in Praag besteden we aan de gratis Sandemans Tour. We worden in circa 3 uur uitstekend rondgeleid door de Amerikaanse Justin. Een aantal dingen zijn een herhaling van ons eigen wandeling de dag ervoor, en het gros is verrijkend, ook omdat er uitgebreid toegelicht wordt wat we te zien krijgen. Duidelijk wordt hoe de Tsjechische Calvijn, Jan Hus, voor eeuwenlange twisten aanleiding is geweest. We zien de opera van de première van Mozart’s Don Giovanni. Daarna doorkruisen we de Joodse wijk Josefov. Zo zien we de Oud-Nieuw Synagoog die zijn opvallende naam dankt aan het fonetisch met het Hebreeuws overeenkomende alt-neu in het Duits. Afgesloten wordt met een verhaal over de heroïsche strijd die de inwoners van Praag hebben geleverd tegen de Duitsers kort voor hun bevrijding, omdat de geallieerden (Patton) niet verder mochten oprukken. De rest van de dag maken we ons niet meer al te druk en we eten ’s avonds een hapje bij de Engelse pub waar we dus al geweest waren. Prima eten! Voor de derde en laatste dag in Praag hebben we de Praagse Burcht als hoofdgerecht geprogrammeerd. Via de mooie Karelsbrug wandelen we de buurt van de burcht in en tuffen een eindje de heuvel op met de tram. Liever lui, dan moe inderdaad. En onze voeten en benen hebben al genoeg te lijden gehad de afgelopen dagen. De Koninklijke Tuinen zijn netjes, maar niet bijzonder. De St. Vituskathedraal is dat wel. Persoonlijk toppunt vind ik het graf van St. Johannes van Nepomuk: het graf en de omringende stukken zijn allen van zilver. De rest van de burcht is meer een mooie beleving om rond te lopen, dan over te schrijven. Via het Loreto heiligdom, dat maakt een mooi plaatje, wandelen we terug naar de tram die ons via een brug over de Vltava terug in het centrum brengt. En daarmee zijn we in onze planning wel klaar met Praag. Na een tijdje bijkomen en lezen op het Oude-Stadsplein gaan we via een snelle hap naar het station. Daar pakken we de trein naar Wenen, alwaar ik dit stukje nu afrond. Praag was mooi, en ik vertrouw op een goede voortzetting in Wenen! Foto’s Praag: http://picasaweb.google.com/martin.vanelp/Praag In reactie op: “Politieke wijsheden van neurowetenschappers en filosofen” door Michiel Mulder. Interessante manier om politiek te benaderen. Wel rijst bij mij de vraag hoe bijvoorbeeld dat item van Netwerk over de koopkrachtgevolgen van het VVD-programma past in deze benadering. Over ‘angst activeren’ gesproken denk ik dan. Ik ben geen filosoof noch neurowetenschapper, dus strikt binnen die domeinen kan ik de discussie niet aangaan: dat leg ik af. Wel spreekt er een Calimero gedachte uit: het linkse verhaal is intrinsiek goed, maar moeilijk(er) te begrijpen. Daar zitten twee dimensies aan. Ten eerste vind ik die benadering niet verstandig, omdat je daarmee elk falen kunt vergoelijken met de uitleg dat de goede boodschap niet goed overkomt. Het gevaar daarvan is dat je minder geneigd bent om te kijken of jouw verhaal inhoudelijk sluitend is, en sneller naar cosmetische oplossingen gaat zoeken. Ten tweede vind ik de allegorie van Plato wel illustratief. Waarom zouden de grotbewoners een boodschap hebben aan de ‘echte werkelijkheid’ als dat nooit ‘hun werkelijkheid’ zal zijn? Ook roept deze allegorie in deze context een verheven beeld op: links weet hoe de wereld echt in elkaar zit, en zagen die verdomde grotbewoners dat nou ook maar. In andere woorden neigt een en ander naar meritocratie, en of je dat nou moet willen. Vandaag op nu.nl:
Nee! Dat is alles behalve toeval. De eigenaar was volgens het artikel juist door de stad aan het toeren om zijn gestolen scooter terug te vinden. Hoe kan het dan toeval zijn dat dit lukt? Uiteraard, deze eigenaar heeft veel geluk, maar toeval kun je dit niet noemen. Net zoiets als het winnen van een prijs in de loterij. Dat is geen toeval (je moet immers een lot kopen om überhaupt te kunnen winnen), maar geluk. Sterker nog, de kans dat jij de loterij wint is heel klein, maar de kans dat iemand de loterij wint is 100%. Waarmee ik weer terug kom bij dit ‘gestolen scooter’-verhaal. Het zou pas vreemd zijn als het nooit voorkomt dat een willekeurige eigenaar van een gestolen goed zijn eigendom weer treft, eventueel in een ongeluk zoals hier. Sinds 22 augustus 2008 is dit weblog in de lucht. En dit is dan eindelijk het honderdste bericht dat ik hier plaats. Veel van wat ik hier schrijf is politiek getint en daarnaast heb ik ook persoonlijke berichten over studievoortgang en vakantie geplaatst. Sinds ik hier schrijf, en zeker sinds de koppeling met Hyves (en later Facebook), heb ik leuke reacties van verschillende mensen op verschillende momenten gekregen. Dat heb ik altijd leuk gevonden en ik ga er van uit dat dit voort zal duren. Voor nu is het wel aardig om eens wat statistieken sinds ‘den beginne’ tevoorschijn te toveren. Totaal aantal bekeken pagina’s: 4.678 De meest bekeken pagina’s, na de frontpagina:
De meest populaire zoektermen (altijd leuk om te weten dat mensen je Googlen):
En waar ik over geschreven heb? Dan kijken we gewoon even naar een top van mijn tags (10 of meer keer gebruikt): 01. economie – 43x Ik kan dus niet ontkennen dat mijn schrijfsels getekend zijn door de materie waar ik tijdens mijn studie mee te maken heb gekregen. Dat zal wel niet veranderen, en waarom ook. Op naar de volgende honderd! Persoonlijk vind ik loterijen onzin en geldverspilling. Ik geloof dat je zo min mogelijk moet verbieden, maar als je dan toch iets verbiedt dan zouden loterijen hoog op mijn verlanglijstje staan. Wat een waanzinnige hoeveelheid geld gaat daar in om, en wat een geld spenderen sommige mensen daar toch aan zonder er ook maar iets mee op te schieten. Loterijen doen aan herverdeling van inkomen, niets meer. Daar waar veel mensen onwijs veel moeite hebben met topsalarissen, waar vaak toch tenminste iets tegenover staat, vinden vaak diezelfde mensen de loterijcarrousel vanzelfsprekend. Ik niet. En passant verdwijnt er ook nog eens een smak geld richting goede doelen. Mooi natuurlijk, maar ik zie dat als weinig anders dan een excuus voor het Rijk om zich minder te bekommeren om dergelijke fondsenwervende instellingen. En dan sturen sommige loterijen, in casu de Sponsor Bingo Loterij, ook nog eens walgelijke misleidende brieven. Check onderstaande afbeelding:  Sponsor Bingo Loterij - Andre van Duin Dit is een vervolgbrief, de vorige brief vond ik zo mogelijk nog suggestiever ten aanzien van wat er te winnen viel. Er wordt gedaan alsof je de LED-tv al hebt gewonnen, want je bent toch genodigde? Nee, je maakt door deel te nemen kans om genodigde te worden. Dat is toch wat anders, en het staat er natuurlijk wel: “als u alsnog kans wilt maken op 2 toegangskaarten voor deze unieke gebeurtenis.” Niks op af te dingen, en misschien wel duidelijker dan de kleine lettertjes in een gemiddeld wurgcontract. En toch, dit soort wervende brieven waarin in mijn ogen sterk gesuggereerd wordt dat je al naar de studio mag komen door bijvoorbeeld een nep-pasje/toegangskaart, staan mij erg tegen. Het casino vind ik persoonlijk weinig aan, maar daarvan kan ik me nog iets voorstellen bij de amusementswaarde. Bij het wedden op sportevenementen zou je nog kunnen zeggen dat je de bookmaker kunt verslaan. Maar bij loterijen voel ik desnoods wel voor een stukje paternalisme: verbieden die nonsens, zeker als er suggestieve werving wordt gepleegd. Als iedereen het uitgespaarde geld netjes op een spaarrekening zet, ‘wint’ iedereen over 10 jaar een droomvakantie…
Het is moeilijk om niet te veronderstellen dat de LSVb niet het hele plaatje voor ogen heeft. Ten eerste valt een belangrijk deel van de impact van de crisis neer bij mensen die al een groot gedeelte van hun pensioen hebben opgebouwd. Daarnaast krijgen huidige jongeren het hoe dan ook voor de kiezen, bijvoorbeeld bij een hogere AOW-leeftijd. Omzetting in een sociaal leenstelsel lijkt mij een pijnlozere constructie, dan heel veel andere ingrepen die op de jeugd afkomt. Daar heeft de LSVb te weinig oog voor. Ten tweede vind ik het niet verkeerd dat er meer prikkels komen om een verstandige studiekeuze te maken, en de studie serieus te nemen. Er zijn er genoeg waar het daar in mijn ogen bij aan schort. Daarnaast zou ik, in overeenstemming met de partijen die dit plan opperen, graag zien dat dit geld in het onderwijs blijft. Links en rechts valt er kwalitatief behoorlijk wat te verbeteren. Daar het beschikbare geld in steken vind ik meer hout snijden dan inkomensondersteuning die in zijn geheel omgezet wordt in een gift. Ook vind ik het telkenmale bij het banale af dat studenten durven te klagen over hun financiële vooruitzichten. Het gros van de HBO en WO studenten gaat bovenmodaal verdienen. Bovenmodaal is gewoon vorstelijk, punt. Niet zeuren als je dan jouw opleiding moet gaan terugbetalen. Je kunt het missen, echt. Overigens verbaasd mij dat ook telkens weer. Een bedrag van, zeg 50.000 euro, lenen om te investeren in jezelf krijgt bijna iedereen koudwatervrees bij. En als er een huis gekocht moet worden, sloten tot voor kort veel net-afgestudeerden zonder blikken of blozen tophypotheken af op 125% van de woningwaarde leunend op twee volledige inkomens. Ik snap daar helemaal niks van. Een stapel stenen is je toch niet meer waard dan jouw eigen verdiencapaciteit en persoonlijke ontwikkeling? |
||
|
Copyright © 2010 Drent in Rotterdam - All Rights Reserved
|
||
Aldus een politiewoordvoerder: ”Dit hebben we nog nooit eerder mee gemaakt, wat een toeval.”