Drent in Rotterdam » Amerika

Drent in Maryland en Washington

Martin van Elp — Sat, 01 Oct 2011 09:23:28 +0000

We ontwaken in Baltimore en parkeren de auto ‘s ochtends bij een lightrail station en gaan de stad in. We gaan even naar het beste ziekenhuis van de VS: John Hopkins Hospital. Daarna wandelen we een stuk door de stad om weer richting auto te gaan. Volgende halte is Annapolis, hoofdstad van de staat Maryland en thuishaven van de Naval Academy. Leuk stadje, doet meer Europees gezellig aan dan de meeste andere Amerikaanse plaatsen tot nu toe. Vanuit Annapolis rijden we naar een mall in Queenstown over een enorme tweelingbrug, indrukwekkend. Hierna is het op naar onze laatste halte voor de terugreis: Washington DC.

We overnachten weer in een boeiend hostel blijkt. Zo is onze kamer tevens de aangewezen route voor het personeel om op hun rook-/relaxbalkon te komen, lijkt het. Juist… Uiteindelijk wel een hostel met een eigen karakter. De volgende ochtend bijvoorbeeld aan de ‘pancakes’, maar dan van het type zwaar-op-de-maag. We gaan eerst naar het Supreme Court en krijg daar een half uur uitleg over de werking van het hoogste rechtsorgaan van de Verenigde Staten en wel in dé rechtszaal. Boeiend en leuk om daar gezeten te hebben. Vervolgens lopen we via Capitol Hill naar het Air en Space Museum, dat gratis toegankelijk is. Hier besteden we onze middag waarna we naar het Washington Monument en het Witte Huis lopen. Paar foto’s verder en we stiefelen naar China Town, eten wat en keren dan terug naar het hostel.

Op onze laatste hele dag krijgen we eerst een interessante rondleiding in het Capitool. Ook nemen we even een kijkje in de vergaderzaal van het Huis van Afgevaardigden. We pakken vervolgens de fiets voor een tochtje door de stad naar het Lincoln en Jefferson Memorial. De metro brengt ons naar het Pentagon waarbij we ook even langs het Memorial voor 9/11 daar lopen en de plek waar het vliegtuig binnenkwam is door de ander kleur steen nog te zien. Voor de rest doen we het rustig aan en op de allerlaatste dag is het niet anders dan reizen geblazen.

Foto’s hier:
https://picasaweb.google.com/martin.vanelp/MarylandEnWashington

Drent in Pennsylvania

Martin van Elp — Wed, 28 Sep 2011 23:31:36 +0000

Vanuit New York pakken we de Amtrak trein naar Philadelphia, de bakermat van de Verenigde Staten. Prima trein, maar de weg er naartoe is wat bedenkelijk: het vertrekperron wordt pas tien minuten voor vertrek bekend gemaakt en de onze was nota bene te laat met als resultaat een stormloop richting de roltrap op het moment dat bekend is van waar we gaan vertrekken. Handig hoor… In Philadelphia gaan we, natuurlijk, eerst even naar de University of Pennsylvania, weer een Ivy universiteit. Daarna kijken we kort rond in het historische centrum en pakken dan een toeristenbus door de stad voor een rondrit. Op dag twee doen we het vrij rustig aan met een korte eigen wandeling door de stad, dan een terrasje voor de lunch en dan een ‘gratis’ (er wordt op fooi gerekend) rondleiding door de oude stad door een gids. Leuk om te doen, ook omdat je dan meer hoort dan je in een gids kunt lezen.

De derde dag in Pennsylvania rijden we met een huurauto naar King of Prussia, de grootste mall van de VS. Dan door naar Lancaster county, het land van de Amish. We gaan naar het Mennonite informatiecentrum om een korte film over het zijn en wezen van de Amish te zien. Interessant. Hierna gaan we naar Gettysburg, de plek van een van de belangrijkste slagen van de Amerikaanse Burgeroorlog. We lopen kort door het museum en pakken dan de film over de aanloop naar deze slag mee. Vervolgens kunnen we een roltrap op om een cyclorama, denk aan Panorama Mesdag, van de slag om Gettysburg te bewonderen. Leuk en leerzaam weer. Aan het eind van de dag rijden we naar Baltimore om te overnachten en de volgende ochtend rond te kijken.

Foto’s hier:
https://picasaweb.google.com/martin.vanelp/Pennsylvania

Drent in New York

Martin van Elp — Fri, 23 Sep 2011 23:55:35 +0000

De eerste hele dag in New York doen we voornamelijk wat randzaken in de buurt van ons hostel. Eerst wandelen we naar Columbia University, de Ivy universiteit van New York. Weer is het uiterlijk anders dan bij de vorige universiteiten: minder groen en meer stedelijk. We steken door naar de St. John kathedraal, een van de grootste ter wereld. We besluiten om een honkbalwedstrijd te bezoeken en regelen bij het Yankee Stadium kaartjes voor de New York Yankees tegen de Tampa Rays. Dat is een drie uur durende aangelegenheid, die wij voor onszelf wat verkorten omdat we het op een gegeven moment wel geloven. We gaan naar Grand Central station om even het interieur van dit ‘mooiste’ treinstation te bekijken. Dan de straat op om langs het Chrysler Building te wandelen richting de Verenigde Naties. Not, want de Algemene Vergadering van de VN is bijeen en straten zijn daarom afgezet. Dan maar even langs het Empire State Building en in het te drukke Macy’s rondkijken. Doorlopen naar het Flatiron Building, een driehoekig gebouw om daarna de dag te eindigen op Times Square, de beroemde reclamelichtparade.

Dag twee beginnen we met een korte wandeling door Central Park om daarna in het overheidsdistrict van New York rond te lopen. Hier zijn bijvoorbeeld enkele rechtbanken en het stadhuis te vinden. Vanuit hier wandelen we ook een eindje de Brooklyn Bridge op. Dan staat Wall Street op het programma om even kort wat foto’s te schieten van de New York Stock Exchange. De straat is afgezet hier, weer in het kader van de Algemene Vergadering van de VN, om demonstraties te voorkomen. De Staten Island Ferry is gratis en vanaf deze ferry werpen we een blik op het Vrijheidsbeeld en Ellis Island. Na de ferry meteen retour te nemen zijn we terug in Manhattan en lopen we via Trinity Church naar Ground Zero waar de nieuwbouw in volle gang is.We besluiten de dag op het Rockefeller Center met een prima uitzicht over de stad. Helaas is het weer niet helemaal optimaal met de bewolking, maar dat mag de pret niet drukken. Grosso modo hebben we nu ‘alles’ gezien in NY.

De derde en laatste dag gaan we ieder onze eigen weg. Ik ga naar het Metropolitan Museum en slof ongeveer vier uur hier rond. Er is van alles: oudheden uit Egypte, Griekenland, Rome enzovoort, kunst uit de Middeleeuwen, werken van grootmeesters waaronder Vermeer, Rembrandt en Van Gogh. Er is uit elke hoek van de wereld wel wat te vinden. Over de Verenigde Staten zelf zijn er verschillende huiskamers opgebouwd in het museum die een beeld schetsen tussen, zeg, de 17e en 19e eeuw. Ook nog even door het moderne kunstgedeelte gewandeld en voor ‘kennisgeving’ aangenomen. Morgen pakken we de trein naar Philadelphia.

Foto’s hier:
https://picasaweb.google.com/martin.vanelp/NewYork

Drent tussen Boston en New York

Martin van Elp — Wed, 21 Sep 2011 00:50:52 +0000

Na soepel de auto opgehaald te hebben rijden we naar Lexington voor het Minute Man Statue om daarna richting Concord voor het Minute Men Historical Park, of iets van die strekking, te gaan. Beide plaatsjes speelden een rol bij het begin van de Onafhankelijkheidsoorlog en in het park zien we een korte film over hoe een en ander gelopen is: een klassiek verhaal over hoe overmoed voor de val komt, in dit geval die van de Engelsen. Interessant. We rijden verder terug in de tijd naar Plymouth waar de pelgrims met de Mayflower voet aan wal zetten in 1620. Zij stichten hier een kolonie en we laten ons rondleiden door Jenney’s Grist Mill, de oudst nog werkende watermolen van de Verenigde Staten. Erg leuke rondleiding. Hierna rijden we toeristisch door naar onze slaapplek in Hyannis van waaruit we Cape Cod gaan verkennen.

Helaas laat het weer ons een beetje in de steek tijdens onze dag Cape Cod. Het is bewolk, winderig en met nog geen 15 graden niet erg aantrekkelijk om van de kustplaatsjes te genieten. We toeren wel met de auto door Yarmouth, Chatham en weer terug naar Hyannis om even bij het JFK Memorial te kijken. We zijn deze dag zo snel ‘klaar’ dat we mooi de tijd hebben voor het draaien van een was. ‘s Avonds doen we ons, als beloning voor ons geluier deze dag, tegoed aan de Braziliaanse all-you-can-eat grill in Hyannis. Prima!

We verlaten Hyannis voor een rit richting Providence. In Providence wandelen we over de campus van Brown University (ook Ivy League) en deze spreekt meer aan dan die van MIT of Harvard door minder massaal te zijn en de uitstraling van de bebouwing. Hierna wandelen we nog even door Providence, maar het stadje weet niet echt te bekoren. Door naar Newport om vanuit de auto ons te ‘vergapen’ aan de daar gebouwde grote imposante landhuizen, erf na erf weer. We rijden via Mystic door naar Groton waar we zullen overnachten. Voordat we gaan slapen spenderen we de avond in het grootste casino van de Verenigde Staten, het Mohegan Sun. Sommigen weten het, ik heb niets met gokken, maar ik heb wel met $5 op van die slotmachines ‘gespeeld’ en kwam er met $1 winst uit. Joepie!

Dag vier van deze autorit besteden we aan een uitstapje naar een outletcenter voor wat inkopen om daarna naar New Haven te rijden. Hier wandelen we door Yale heen, weer een Ivy League universiteit. De sfeer is door een andere bouwstijl en inrichting weer heel anders dan MIT, Harvard of Brown, grappig om te zien. Vanuit New Haven rijden we naar New York om ons daar in het Harlem YMCA te installeren voor een paar dagen in de Big Apple.

Foto’s hier:
https://picasaweb.google.com/martin.vanelp/VanBostonNaarNYC

Drent in Niagara Falls en Boston

Martin van Elp — Sat, 17 Sep 2011 00:22:08 +0000

Na twee nachten Toronto pakken we vroeg in de ochtend de bus naar de Niagara Falls. We overnachten in het ACBB hostel, net even anders dan anders: de eigenaar met lange bos haar stelt zich voor, vraagt naar onze namen en gaat er prat op dat zijn hostel geen afzichtelijk rek met advertentiefoldertjes heeft. In de loop van de twee dagen (een nacht) dat we in zijn hostel zijn, blijkt dat hij er prijzen mee heeft gewonnen, er geen lockers zijn en er toch nooit wat is gestolen en hij al met al een eigen kijk heeft op wat hostel moet zijn. Prima plek.

Niagara Falls aan de Canadese zijde is apart. Tussen het hostel en de watervallen ligt een enorme ‘tourist trap’: spookhuizen, een handvol wassenbeeldenmusea, speelhallen, vreettenten enzovoort. Dat hebben we maar geskipt. We hebben ons eerst naar het Brock monument laten sturen ter nagedachtenis aan de legerleider die de Amerikanen namens de Engelsen versloeg en Canada zo vrij van Amerikanen hield. Daarna pakken we de Maid of the Mist die ons langs de watervallen voert op een boot: een natte maar leuke ervaring. De volgende dag steken we de grens over en staan we in Niagara Falls USA. Het contrast tussen beide zijden is opvallend en boeiend: aan de Canadese kant mag ‘alles’ en is het volgebouwd met gekkigheid en casino’s, terwijl de Amerikaanse kant rustiger is en her en der de dichtgetimmerde huizen opvallen. Aan de Amerikaanse kant bezoeken we Cave of the Winds: op slippers met een plastic poncho wandel je over een houten stellage vlak langs de waterval. Erg leuk om te doen!

Na twee dagen Niagara Falls vliegen we naar Boston, ondermeer bekend van de Boston Tea Party een markante gebeurtenis aan de voet van de Onafhankelijkheidsoorlog. Boston doet een stuk rijker, netter en schoner aan dan Niagara Falls USA. De VS stijgen weer in waarde, want NF deed niet denken aan een rijke moderne wereldmacht, daar lijkt het in Boston meer op. We wandelen hier de historische route (‘Freedom Trail’) door de stad langs monumenten rond de Onafhankelijkheidsoorlog. De volgende dag besteden we aan de campussen van MIT en Harvard. De tour over MIT doet vooral aan een introductiedag in Nederland denken en MIT weet eigenlijk weinig indruk te maken. De Harvard tour gaat meer op de historie van Harvard in en Harvard maakt in ieder geval op mij wat meer indruk. Harvard doet aan als een dorpje met veel groen en enkele academische gebouwen verspreid tussen de woongebouwen. Morgen pakken we de auto via de kust naar New York!

Foto’s hier:
https://picasaweb.google.com/martin.vanelp/NiagaraFalls
https://picasaweb.google.com/martin.vanelp/Boston

Drent in Toronto

Martin van Elp — Tue, 13 Sep 2011 00:45:45 +0000

De vlucht van Amsterdam naar Toronto via Philadelphia verloopt voorspoedig. Het laatste deel vliegen we in een klein Bombardier vliegtuig. Op de grond is het Canadese dollars regelen, een chagrijnige buschauffeur ontmoeten die geen change heeft en op het metrostation richting stad komen we gelijk de eerste dorpsgek tegen: we willen weten of ons kaartje ook geldig is voor de metro en krijgen als antwoord een omstandige uitleg over hoe een metro werkt. Ok… Het hostel ligt om de hoek van het uitstapstation en omdat het al avond, voor onszelf nacht, is eten we nog even een hapje en laten dan Toronto voor wat het is. De volgende ochtend eten gaan we richting CN Tower, een enorm hoge toren bedoeld als tourist trap. Het zicht is goed en we kijken uit over de stad en werpen zo ook even een blik in het Rogers stadion. In de buurt van de CN Tower zien een soort witte fietsenplan voor C$ 5 per fiets per dag, wel elk half uur inleveren. Dat is wat voor ons.

We toeren even langs het water en dan verder Downtown in, zien het oude stadhuis, gaan het grote winkelcentrum Eaton Centre even in en crossen dan langs de universiteit. Downtown is het Toronto International Film Festival niet missen, want her en der staan plukjes fans bij hotels op beroemdheden te wachten en staan er lange rijen bij bioscopen. Daarna nog even door Kensington Market heen wandelen. Dit is een wat ‘verloederde’ buurt met kleine winkeltjes, cafe’tjes enzovoort. Het deed allemaal een beetje hippie-achtig aan. De dagsluiting doen we door een paar bellen Pepsi voor praktisch nop bij een pubachtige tent te drinken, gratis refill (?!) bleek. Ons eten halen we bij een Chinees, en van het goeie soort want we waren praktisch de enige Westerlingen in de tent naast horden Chinezen.

De volgende dag zijn we eigenlijk al klaar met Toronto. We toeren even naar het aparta Casa Loma, een Engels kasteeltje gebouwd in 1911 als woning voor een ons onbekende rijkaard. Niet de moeite van het toegangsticket. We lunchen wat in de stad en pakken dan de ferry naar een eilandje voor de kust van Toronto. Het weer is nog steeds mooi en nadat we even met een fiets over het eilandje zijn gesjeesd, komen we even bij. Veel meer doen we deze dag ook niet meer. Morgen vroeg op voor de bus naar Niagara Falls.

Foto’s hier: https://picasaweb.google.com/martin.vanelp/Toronto

Meer beschaving gevraagd

Martin van Elp — Fri, 10 Sep 2010 20:54:17 +0000

Door een willekeurige dorpsgek/pastoor in Amerika worden we pijnlijk gewezen op wat een mediamaatschappij teweeg brengt. Héél de wereld is in de ban van deze Terry Jones, een pastoor met een stuk of 50 volgelingen. En waarom? Omdat deze onbeduidende man een stuk papier wil verbranden, meer specifiek de Koran. Nee, dat bedoel ik niet ongevoelig en is evenmin gespeend van begrip. Er zijn hier twee effecten aan het werk waar we als mensheid (nog) geen antwoord op hebben: de schaalbaarheid van onze daden en wat ik al eens het “oh, dat mag je toch niet zeggen”-sentiment heb genoemd.

In The Black Swan, een aanbevelenswaardig boek, wordt onder andere het verschil tussen schaalbare en niet-schaalbare activiteiten besproken, en de onzin van een continue stroom aan nieuws. Honderd jaar geleden waren heel veel dingen niet schaalbaar: het zou ondenkbaar geweest zijn dat een willekeurige dorpsgek iets zou aankondigen waardoor duizenden kilometers verderop hele volksstammen de straat op gaan. Internet en de klaarblijkelijk steeds meer onverzadigbare behoefte aan nieuws maken dat dit soort triviale gebeurtenissen een podium krijgen, en vervolgens opgeschaald kunnen worden tot wereldnieuws. Triviale gebeurtenissen horen triviaal te blijven, en een bescheidener nieuwsconsumptie zou daar enorm bij helpen.

Daarnaast toont zich een dieper geworteld probleem. Iets waarvan ik vermoed dat het ergens biologisch ingebakken zit. Mensen kiezen er, in mijn ogen, te vaak voor beledigd te zijn. Beide zijden hebben in deze kwestie schuld. Er wordt in alle onschuld besloten een moskee te bouwen nabij Ground Zero. Vervolgens kiezen heel veel Amerikanen er voor zich beledigd te voelen: “ik word beledigd door die bouwplannen; iemand doe er wat aan.” Als reactie komt een nietszeggend iemand met een Koranverbranding op de proppen. En zie, de halve moslimwereld kiest er voor om op de achterste poten te gaan staan. Dat moeten we met zijn allen niet willen. Als we stoppen met ons beledigd te voelen, zetten we eindelijk weer een stap omhoog op de ladder der beschaving.

Minder nieuwsconsumptie leidt er toe dat triviale gebeurtenissen aan ons voorbij gaan, zoals het hoort. Belediging als gevoel overwinnen bespaart ons overspannen reacties. En de combinatie van die twee daden van beschaving brengen de zaken die er écht toe doen weer naar de voorgrond.

Pensioenfondsen zijn er niet om de economie te herstellen

Martin van Elp — Sun, 05 Jul 2009 12:31:35 +0000

Afgelopen week bleek dat het kabinet graag zou zien dat pensioenfondsen gaan bijdragen aan het herstel van de economie. Bankiers die een balans op te schonen hebben zien dat natuurlijk wel zitten. Nu vind ik er wel wat voor te zeggen dat we moeten leren van de geschiedenis, en pensioenfondsen inzetten om de economie te redden (voorzover de economie zichzelf niet al redt) is onvoorstelbaar als er lering getrokken zou zijn uit de kredietcrisis die zich pas eind 2007 openbaarde. De les die het kabinet denkt te kunnen passeren dateert niet van het jaar nul maar van zeer recent.

Wat ging er mis in aanloop naar de kredietcrisis? Natuurlijk beschreef ik dat al kort in “Spoedcursus economische crisis”, maar daarmee is het hele verhaal nog niet uitgelegd. In de VS werd geld uitgeleend aan mensen waarvan eigenlijk wel na te gaan was dat deze dat nooit meer terug zouden kunnen terugbetalen: ninja‘s. Eigenlijk net zoiets als waar DSB zich kennelijk schuldig aan heeft gemaakt, alleen dan nog verstrekkender. In tegenstelling tot de Nederlandse situatie, voor zolang het duurt, was dit exorbitante uitlenen aan kapitaalloze personen een geïnstitutionaliseerde praktijk. Nu gaat mij het er niet om of de Democraten of Republikeinen daar nou schuld aan hebben (ik heb helaas even alleen twee min of meer pro-Republikeinse bronnen: (1) en (2)), maar het is hier wel van belang dat vanuit de federale overheid bedrijven actief werden aangespoord dit soort ‘onveilige’ kredieten te verstrekken. Met alle gevolgen van dien.

Zelfs als geabstraheerd wordt van de directe gevaren kun je niet anders dan constateren dat het huidige kabinet een dergelijke historische fout zou willen herhalen: het aansporen van bedrijven om de economie te redden of toch tenminste dingen te doen die misschien niet meteen het commerciële doel behartigen. Net zoals de kredietverstrekkers in de VS geen geld hadden moeten verstrekken aan mensen die dat niet konden betalen, mag van Nederlandse pensioenfondsen niet gevraagd worden de economie te redden. Het gaat om ons pensioengeld en dat is dus geen vehikel voor Den Haag om mee te spelen.

Milton Friedman merkte bij leven op dat ‘de maatschappelijke verantwoordelijkheid van bedrijven het verhogen van diens winst is’. En dat geldt hier ook, dus aan minister Bos: handen af van de pensioenfondsen.

Obama Hosanna

Martin van Elp — Mon, 19 Jan 2009 20:21:11 +0000

Obama wordt morgen geïnaugureerd. Heel de wereld blij, of zo. Mij ontgaat het allemaal een beetje. Fijn dat het niet een nog conservatiever Republikein is geworden, maar mijn bescheiden mening is dat we nou ook niet gelijk heel gelukkig moeten zijn dat de Amerikanen hier voor hebben gekozen. Met alle respect, en hij heeft nog veel te bewijzen, maar de voortekenen zijn dat Amerika onder Obama nog steeds even egoïstisch, moralistisch en, voor de gemiddelde Nederlander, waarschijnlijk wereldvreemd zal zijn: niet goed. En degenen die nu al op een tweede termijn voor hem hopen: think again.