Er is nu een enorme hoeveelheid garantievermogen bij elkaar gebracht in de EFSF wat de grootste problemen voorlopig moet verhelpen. Sommigen menen dat het IMF er maar weer eens de zweep over moet gooien in Zuid-Europa, daar zijn ze goed in immers. Anderen willen een splitsing in (minstens) twee valutagebieden: een euro voor Zuid-Europa en een voor Noord-Europa. Allemaal met de impliciete ondertoon dat onze vrienden in Zuid-Europa er een zooitje van hebben gemaakt, dat zij de boel verpest hebben door onverstandig met hun geld om te springen, en dat ze ‘ons’ in Noord-Europa meeslepen in de misère. Ik vraag mij af hoe eerlijk het is om met de beschuldigende vinger naar het zuiden te wijzen.

Sterke economieën als de Duitse, en in het kielzog bijvoorbeeld de Nederlandse, hebben al tijden overschotten op de ‘lopende rekening‘. Dat betekent dat die landen, kort door de bocht, meer verkopen aan het buitenland dan zij van het buitenland kopen. Dat is precies waardoor een land als Griekenland in de problemen is gekomen. Simplistisch voorgesteld hebben Duitsers geld aan Grieken uitgeleend, waarmee deze Grieken vervolgens weer Duitse producten hebben gekocht. Het verdiende geld hebben deze Duitsers vervolgens weer uitgeleend aan de Grieken. Toen Duitsland nog de Mark had en Griekenland de Drachme zou de Drachme, vanzelf, minder waard geworden zijn door deze keten van transacties. Duitse producten zouden snel duurder geworden zijn voor de Grieken, waardoor de vraag naar Duitse makelij zou zijn teruggelopen. Hierdoor zou het tekort op de lopende rekening van Griekenland terug zijn gelopen.

Door de invoering van de Euro is dit duurder worden van Duitse producten, via deze route, niet gebeurd. Immers, Grieken hebben nu dezelfde munt als de Duitsers, waardoor transacties in verschillende munten de prijzen van buitenlandse producten niet meer beïnvloeden. Wat wel gebeurd is, zoals hiervoor omschreven, is dat exporterende landen in het Euro-gebied de consumptie van importerende landen hebben gefinancierd. Eigenlijk had men moeten aanvoelen dat bepaalde mechanismen die van oudsher werkten via verandering van wisselkoersen er niet meer waren. De ECB had bijvoorbeeld Duitsland (en bv. ook Nederland) moeten opdragen de overschotten op de lopende rekening terug te brengen. Dat is niet gebeurd. De meeste Noord-Europese landen hebben Zuid-Europese landen van goedkoop krediet voorzien. Dit uitgeleende geld heeft men verdiend door tegen een bijzonder gunstige wisselkoers (1 Duitse Euro = 1 Griekse Euro) naar Zuid-Europa te exporteren. In andere woorden: Noord-Europa heeft Zuid-Europa in zekere zin verslaafd gemaakt aan goedkoop krediet, en goedkope producten uit het Noorden.

Een dealer van de straat, of bookmakers om mijn part, zijn ook wel bereid om enige tijd geld te lenen aan hun afnemers om de verslaving eerst nog wat sterker aan te zetten. Als het dan echt uit de hand gelopen is, kan het misbruik beginnen. Noord-Europese landen hebben lang geprofiteerd van het exporteren naar, voornamelijk, Zuid-Europa. Ik vind dat in morele zin Noord-Europa medeplichtig is aan de problemen in de PIIGS-landen. Als jij een overschot op je lopende rekening hebt, mede door een gunstige wisselkoers, en je met de overschotten de tekorten van andere landen relatief goedkoop dicht, heb je ook gewoon schuld. De gehele Eurozone handelt relatief weinig met niet-Europese landen. Een overschot op jouw lopende rekening betekent dus meteen dat je een bevriend land elders in Europa in de problemen aan het helpen bent, zeker als dat te lang duurt. De verontwaardiging in landen als Duitsland (en Nederland) over de schulden van landen als Griekenland vind ik dus grotendeels misplaatst. Niet minder misplaatst dan een drugsdealer die klaagt dat zijn klanten in een sociaal isolement zijn gekomen, en daardoor hun schulden niet afbetalen.

Related posts:

1. Lokale overheden en moreel risico
2. Nederland te klein?

Noorwegen heeft al een dergelijk quotum, en dit heeft geresulteerd in meer vrouwen aan de top. Bovendien stellen onderzoekers Braeken en Sent dat deze Noorse bedrijven beter presteren. Nu raak ik niet gelijk overtuigd van hun analyse van boekhoudkundige data zoals ROA, EPS enzovoort. Voor positieve uitkomsten op basis van die kengetallen kunnen tal van triviale oorzaken zijn, zoals toeval.

In Nederland ligt er op het moment een voorstel voor een quotum bij de Eerste Kamer. In mijn ogen is dit zondermeer een belangrijk middel om het glazen plafond te doorbreken. Intuïtief kan ik mij goed voorstellen dat een mannenclub minder geneigd is een vrouw toe te laten. Met gepaste druk door een quotum kunnen ze er niet meer om heen, en hebben de meer zwijgzame mannelijke voorstanders van vrouwen in hun midden een steuntje in de rug.

Op basis van het Noorse voorbeeld lijkt het wel alsof vrouwen de ‘simpele’ taken krijgen. Dat is geen punt. De eerste groep vrouwen kan zichzelf bewijzen en doorgroeien naar belangrijker functies, of toch tenminste de weg vrij maken voor een volgende generatie die belangrijker functies zal bezetten. Het is niet goed voor te stellen waarom exclusief mannen geschikt zouden zijn voor topfuncties. Een glazen plafond kost ons theoretisch welvaart omdat er vrouwen met potentie dan onder hun potentie terecht komen. In economische termen: vrouwen worden dan verkeerd gealloceerd.

Ik zie wel een psychologisch probleem. Zowel mannen als vrouwen zullen bij een vrouw aan de top altijd het vraagteken hebben of zij daar zit vanwege kunde of quotum. Op korte termijn is dat niet anders. Wel zou ik er sterk voor pleiten om een dergelijk quotum tijdelijk te laten zijn. Een duur van tien of twintig jaar heb ik niet direct een principieel onderscheid tussen, dat is voor de beleidsmakers. Het vervallen van het quotum ergens in de toekomst zal er voor zorgen dat topvrouwen vanaf dan puur op hun kunde geschat zullen worden.

Related posts:

1. Topbankiers aansprakelijk stellen voor financieel wanbeleid
2. Semipublieke bonussen en digitale televisie

Mijn website met veel meer thematische kaarten is HIER

Voor een keertje iets heel anders: thematische kaarten in Excel. Kan dat en hoe dan wel? Een grafiek met een paar lijnen of staven is zo gemaakt, maar hoe kleur je bijvoorbeeld Europa in op basis van de bevolkingsdichtheid? Dat is een heel ander verhaal. Ik heb altijd wel wat met atlassen gehad, en bij dit soort dingen geldt: als een ander het kan, wil ik het ook kunnen.

Voorbeeld van een thematische kaart - Bevolkingsdichtheid Europa

Gelukkig is daar dan altijd Google met een goed idee: link. Onder die link staat een filmpje met een goede uitleg hoe je dit zelf kunt programmeren. Nu ben ik de beroerdste niet, dus heb ik onder deze link een Excel-bestand staan waarin het meeste handwerk al is gedaan. Om eventueel aanpassingen te kunnen doen zul je alsnog het filmpje moeten kijken, maar in mijn bestand zit al een kaart van Europa en de koppeling met een werkblad met bevolkingsdichtheid gegevens is ook al gemaakt.

Related posts:

1. Honderdste bericht: reflectie
2. Spore: veel te strenge kopieerbeveiliging

Softwaregigant Microsoft zal bij de introductie van Windows 7 in Europa zijn nieuwste webbrowser, Internet Explorer 8, niet standaard bij het nieuwe besturingssysteem meeleveren

(…)

De Europese Commissie reageerde echter niet enthousiast op de knieval van Microsoft.

Nu heb ik in het algemeen best respect voor de handelswijze van onze Europese Commissaris Kroes inzake de mededinging. Maar de huidige stellingname betreffende Microsoft Windows en internetbrowsers ontgaat mij een beetje. Het liefst zou de Commissie zien dat Microsoft meerdere browsers meelevert met Windows. Bij installatie van Windows kan de gebruiker dan zelf een keuze maken uit deze browsers.

Ik ben daar geen voorstander van. Nog meer beperk je dan de markt tot de spelers die bij Windows worden geleverd. Het meeleveren van een aantal opties suggereert dat de geboden opties de enige en/of beste browsers zijn. Nu lijkt mij een dergelijke selectie sowieso al iets waarmee je jezelf niet moet willen inlaten, maar gevolg is dat je in mijn beleving de markt ‘oligopoliseert’. Ik ben stellig voorstander van toetreding tot de markt zo makkelijk mogelijk maken. In mijn ogen is de door de Commissie voorgestelde selectie die met Windows meegeleverd zou moeten worden juist een extra toetredingsbarrière.

Grote vraag nu is wel natuurlijk: hoe kom je aan een browser als er nog geen browser op je pc staat? Surfen op het internet om een browser te downloaden wordt dan knap lastig. In dat opzicht begrijp ik de voorkeur van de Commissie ook wel, maar ik geloof niet dat het Commissievoorstel op de lange termijn wel zo bevorderlijk is voor de concurrentie.

Related posts:

1. Nederland te klein?
2. Staatsschulden: Noord-Europa als dealer van Zuid-Europa

En dan probleem twee, wat gaan we dan doen in Nederland? De logistiek waar we al groot in zijn krijgt op dit moment ook onzalig op de sodemieter door deze crisis. En buitengewoon technisch is de gemiddelde Nederlander ook niet dus dat is ook niet de juiste richting. Daarnaast ga maar na, de auto-industrie in de VS implodeert ook. Het is heus niet zo dat als je minder gaat bankieren in Nederland dat je beter komt te zitten.

In mijn beleving zou je als toezichthouder in Nederland er op toe moeten zien dat Nederlandse banken zelf actief hun tegoeden investeren in plaats van ingewikkelde producten kopen van collega banken (uit het buitenland). Ik denk dat het (voormalige?) ING Real Estate op zich een goed voorbeeld zou kunnen zijn: investeren in stenen. Dan heb je zelf in de hand wat er met je geld gebeurt.

Ook meen ik dat er op Europees niveau misschien iets gedaan kan worden om een Europese bancaire markt te creëren. Het is koffiedik kijken, maar als banken zoals Bos stelt kleiner moeten omdat Nederland al te klein is, dan kunnen Europese financiële instellingen het wel schudden op het wereldtoneel. Waarom niet meer integreren opdat banken in ieder geval op Europese schaal gerust kunnen groeien? Precies weet ik het niet, maar volgens mij kun je ook makkelijker risico spreiden als je niet beperkt bent tot de landsgrenzen van Nederland. Meer Europees denken!

Related posts:

1. Kroes heeft een vreemde opvatting over mededinging
2. Staatsschulden: Noord-Europa als dealer van Zuid-Europa