Een en ander komt ook hypocriet over. Uit het gelinkte artikel: “Rouvoet denkt dat liberale politici steeds weer proberen om ‘religieuze mensen te verbieden dat zij organisaties hebben die personeel huren met hetzelfde geloof’.” en even daarna “‘Als volgelingen van Jezus hebben we geleerd dat vrijheid wordt bereikt door grenzen te respecteren. Wanneer een overheid vrijheid begrenst, leidt dat uiteindelijk tot meer vrijheid. Echte vrijheid is wetten gehoorzamen.’” Hoe zit het nou André? Echte vrijheid zit van binnen, en vrijheid kun je dus niet uitdragen door mensen uit te sluiten die niet hetzelfde geloven als jij. Een regel (grens / wet) stellen die mensen uitsluit heeft niets met vrijheid te maken, nooit.

Een van de andere punten waar ik wel even tegen wil ageren is bijvoorbeeld het punt dat, de facto, liberalen de economische crisis veroorzaakt hebben. Dat wil ik wel op mijn geweten hebben, en daar tegenover staat dat de meesten zonder liberalen, ‘kinderen’ van de Verlichting, nog steeds als horigen zouden leven. Kortom, Rouvoet gooit het kindeke met het badwater weg. Ik ben ook niet overtuigd dat het liberalisme ons een milieucrisis gebracht heeft. Communistische landen ontwikkelden zich even zo goed als industriële grootmachten. Dat betekent niet dat vrijheid niet debet zou kunnen zijn aan de milieuproblemen van nu, maar het is al een veeg teken dat liberalisme duidelijk geen noodzakelijke voorwaarde is.

Mijn verdict wat betreft de CU in de regering: nooit weer.

Related posts:

1. We moeten Wilders niet willen muilkorven
2. Weg met het “oh, dat mag je toch niet zeggen”-sentiment!

De Oost-Duitse Stasi is er haast niets bij, en dan te bedenken dat het getap door onze AIVD nog niet eens is opgenomen in de statistiek. Nu weet ik als econoom dat Hirsch Ballin een punt heeft dat je door verschillen in definitie en dergelijke moeilijk kunt vergelijken. Wie weet wat de CIA uitspookt bijvoorbeeld. Maar(!), je kunt ook op andere manieren naar een en ander kijken.

Afgelopen jaar zijn er dus 26.425 telefoonnummers afgeluisterd. Dat is bijna twee keer zo veel telefoonnummers als dat ons land gedetineerden telt. Nu zegt dat nog niet alles natuurlijk, maar ik vind het opvallend. Als econoom vraag ik me bijvoorbeeld ook af of er niet afnemende meeropbrengsten zijn. Gaat het grijpen naar de tap misschien ook nog eens ten koste van nuttiger opsporingswerk? En raak je het spoor niet makkelijker bijster als je zoveel tapt? Het OM en/of de Politie wil nog wel eens iets kwijt raken… Boeven vangen prima, maar het komt op mij over als privacy schending; niet omdat het moet, maar omdat het kan. En dat is niet iets om trots op te zijn.

Related posts:

1. CU notitie onder de loep
2. Zwijgrecht: “taking the Fifth”

Wat ik al eerder het “oh, dat mag je toch niet zeggen”-sentiment noemde lijkt steeds dieper door te dringen in de maatschappij. Juist door dat sentiment krijg je een situatie dat mensen zich beledigd en gekwetst gaan voelen. Je geeft immers met dit soort vervolgingen aan dat iets niet zou mogen en dat mensen zich gekwetst zouden ‘moeten’ voelen. Het zou niet logisch zijn iemand te vervolgen als die geen schade aanricht. Wat het Amsterdamse Hof in feite stelde door het OM vervolging van Wilders op te dringen is dat moslims zich wel beledigd moeten voelen gegeven de uitspraken van Wilders. Zelfs moslims die er niet zo mee zaten zullen zich naar aanleiding van een dergelijke uitspraak achter de oren krabben in de zin dat ze zich zullen afvragen waarom zij zich niet beledigd voelen. Foute zaak!

Enerzijds struikelde Rutte over de vraag naar ontkenning van de Holocaust, anderzijds was dat geen vraag waar een simpel antwoord op te geven valt. Ik vind bijvoorbeeld dat het strikt verbieden van het ontkennen van de Holocaust arbitrair is. Helemaal omdat hedendaagse genociden (Voormalig Joegoslavië, Rwanda of zoals nu in Sudan) gewoon een politiek spel zijn. Wat maakt het ontkennen van de ene genocide een strafbaar feit en het ontkennen van een andere genocide onderdeel van diplomatie? Ik heb niks op met verbieden, maar ik heb nog minder op met arbitraire verboden.

Gelukkig komt er in de marge wel een stap in de goede richting: kamermeerderheid voor het schrappen van godslastering.

Related posts:

1. We moeten Wilders niet willen muilkorven
2. Zaak Wilders al besloten?

Het zwijgrecht zoals wij dat nu kennen is facultatief, je kunt er gebruik van maken, maar dat hoeft niet. Dat betekent dat je jezelf niet hoeft te incrimineren maar de facto komt een beroep op je zwijgrecht op zelfincriminatie neer. Dat schiet niet op, en passeert het wezenlijke idee van het zwijgrecht in mijn ogen. Een verdachte mag geen druk voelen om maar te bekennen ter voorkoming van erger. Wat dat aangaat is plea bargaining in de VS hoogst pervers. Daarmee wordt het Prisoner’s dilemma uitgespeeld tegen verdachten waardoor net zo vaak de waarheid boven water komt als dat er maar iets verklaard wordt om het risico op een in het vooruitzicht gestelde zwaardere straf te ontlopen.

Nu zou je kunnen zeggen: dat is de VS, maar wij in Nederland zijn netjes en beschaafd en hebben hier dus weinig mee te maken. Ten eerste meen ik dat ook Nederlandse rechters nog wel eens wat willen afleiden uit het zwijgen van een verdachte, al was het maar impliciet. Lijkt mij menselijk, maar niet echt wenselijk.

In dat opzicht zitten er twee kanten aan de Wet OM-afdoening, welke naar zijn aard natuurlijk verschilt van plea bargaining. Enerzijds past het precies in mijn pleidooi dat de verdachte niet onder druk gezet moet worden een verklaring af te leggen. De officier maakt gewoon eigenstandig een strafbeschikking en klaar. Anderzijds wijst het wel in de richting dat wij meer dan vroeger iemand niet alleen verdacht maar ook schuldig achten totdat het tegendeel bewezen is. Ik denk niet dat de plicht jouw onschuld te bewijzen al in beginsel bij de verdachte zou moeten horen te liggen. In mijn ogen is de beperkte strekking van de huidige Wet OM-afdoening een redelijke veiligheid, maar uitbreiding van haar strekking zal immer kritisch beschouwd moeten worden.

Hoe het ook zij, mijn idee is het volgende: je kunt jezelf per definitie niet incrimineren; een bekentenis is zonder waarde. De officier zal voldoende bewijs buiten de verdachte om moeten vergaren. Het vinden van dit bewijs zal eenvoudiger zijn met een bekentenis, maar de bekentenis op zich zou geen bewijskracht mogen hebben. Doordat er nu een keuze is tussen bekennen en niet bekennen wordt uit deze keuze door maatschappij (en rechter) (impliciet) afgeleid of de verdachte schuldig is. Door deze keuze weg te nemen kan deze (impliciete) afleiding ook niet meer plaatsvinden. Zonder alle (mij soms onbekende) voors en tegens af te wegen lijkt mij dat op de lange termijn bevorderlijk voor de waarheidsvinding, hoe cru dat in een individueel geval ook zal kunnen uitpakken.

Related posts:

1. In the Name of the Father: type I fouten in het strafrecht
2. We moeten Wilders niet willen muilkorven

Eigenlijk is het nog even afwachten wat er daadwerkelijk uit de vervolging van Wilders zal rollen. Persoonlijk hoop ik dat er niks uit komt. Iemand muilkorven kan ik op geen enkele manier achter staan. Ik ga niet beweren dat ik origineel ben, en dus kan ik me best goed vinden in het relaas van Zwagerman in DWDD:

www.youtube.com/watch?v=SESrj-fRIoQ

Ik krijg de indruk dat ik een minderheid ben als liberaal versus een grote groep democraten. Ik ben voor vrijheid van meningsuiting ongeacht of dat nou gelijk nut heeft voor het democratisch debat. Democraten zijn wat mij betreft bijziend door alleen oog voor het democratisch proces te hebben. Wat ik proef is dat zodra er niet meteen een nut is van een mening, of als deze in de ogen van sommigen pertinent ongewenst is, we hem domweg niet willen horen en er desnoods straf op willen stellen. Daar voel ik me unheimisch bij.

Related posts:

1. Zaak Wilders al besloten?
2. Wilders heeft de grootste…

Related posts:

1. Zwijgrecht: “taking the Fifth”
2. CU notitie onder de loep

Related posts:

1. Kredietcrisis galmt door in Het Blok

Een paar korte quotes uit bovenstaande artikelen (mijn cursiveringen):

Part of the “teeth” of the agreement, says Ms. Hom, will come from the human rights assessment by an independent committee, which will evaluate companies on how well they live up the principles they signed up for.

The code of conduct (…) spells out that the technology titans should, for instance, carefully scrutinize demands by authorities for information about users and requests that online material be censored.

De ontwikkeling van de bescherming van mensenrechten staat duidelijk niet stil. Ongeacht hoe kritisch je nog zou staan tegenover deze code kan er niet ontkend worden dat dit in ieder geval weer een stap is richting betere bescherming.

No related posts.