Op 4 juni staan de Europese verkiezingen op de rol, en zo doen we dat in Nederland ook natuurlijk. Periodiek kiezen we onze volksvertegenwoordigers. Die keuze maken we op basis van het vertrouwen dat zij het land als geheel goed zullen gaan besturen. Zodra we gekozen hebben hangt die volksvertegenwoordigers een zwaard van Damocles, de volgende verkiezingen, boven het hoofd. Dus al te veel gekkigheid hoeven we nou ook weer niet te verwachten.

In mijn ogen zijn er twee fundamentele dingen verkeerd aan referenda.

1. Ten eerste breken referenda in op de ‘package deal’ die je krijgt als je op een persoon van een bepaalde partij stemt. Politiek is geen supermarkt waar je alleen het lekkers kunt pakken en al wat je niet aanstaat laat staan. Tot op zekere hoogte is het ook gewoon “eten wat de pot schaft”. Tegen de Europese Grondwet stemmen? Dat mag van mij, maar dan mag je niet meer klagen dat de EU zo duur is want daar ben je met jouw tegenstem mede debet aan. Tegen een parkeergarage stemmen? Dat mag van mij, maar dan niet gaan mieren dat het bijbehorende winkelcentrum er ook niet komt. We gaan mensen toch ook niet in een referendum vragen of ze belasting willen betalen? Dat hoort er nu eenmaal gewoon bij.
2. Ten tweede, en dat kun je de burger niet eens altijd kwalijk nemen, krijg je maar sporadisch antwoord op de vraag die je stelt. Politici maken meer dan eens van een referendum een verkiezing van of zij nog vertrouwen genieten. Gememoreerd kan worden aan premier Raffarin die zijn politieke toekomst min of meer verbond aan de uitkomst van het Franse referendum over de Europese Grondwet. Dat lieten de Fransen zich geen tweede keer zeggen, ongeacht de inhoud van de Grondwet kregen ze de kans de impopulaire Raffarin weg te sturen. Maar dan heb je dus geen antwoord op de eigenlijke vraag of men nou voor of tegen de Grondwet is.

Naar mijn mening moeten we ons tevreden stellen met het beleid waar we voor een periode van 4 jaar voor kiezen. Enerzijds kun je zeggen dat mensen het op punten oneens moeten kunnen zijn met hun gekozen partijprogramma, maar ik zie, als econoom, beleid grotendeels ook als een samenhangend geheel. Haal een kaart uit het kaartenhuis en het geheel lazert in elkaar.

Related posts:

1. Godsdienstvrijheid versus bijzonder onderwijs
2. Evolutietheorie versus Creationisme: je kiest wat je gelooft

Wel is dit aanleiding om even terug te verwijzen naar een vorige weblog: We moeten Wilders niet willen muilkorven. Ik zal uitleggen hoe ik dit fenomeen wat we nu hebben zie. Het heeft er alle schijn van dat Wilders de mond gesnoerd moet worden. En we weten ook dat mensen ontevreden zijn over bepaalde zaken. Ik denk dat onder veel mensen het gevoel ontstaat dat Wilders een punt heeft, maar dat het establishment liever op het pluche blijft zitten. Het is heus niet onredelijk om te concluderen dat een mening die niet verkondigd mag worden een kern van waarheid heeft. Hier zou ik dat niet doen, maar ik ben niet iedereen.

Naar mijn mening kun je Wilders en wie dan ook beter vrij spel geven binnen het domein van de vrije meningsuiting. Dat wordt eerst even tandenknarsen, maar we moeten van het “oh, dat mag je toch niet zeggen”-sentiment af. Dat sentiment bespeelt Wilders perfect, levert hem bergen aandacht en daar moeten wij ons niet voor willen lenen.

Bestrijd de man met argumenten. Dat lijkt mij beter dan een onderbuikgevoel laten heersen dat zegt dat een verboden mening  wel een kern van waarheid zal hebben.

Related posts:

1. Zaak Wilders al besloten?
2. We moeten Wilders niet willen muilkorven